عاشقان

آی آدما٬ آی غنچه ها٬ آی کوچه ها٬ تو رو خدا بگین نره
 
پیاده ها ٬سواره ها ٬مسافرای جاده ها٬ تو رو خدا بگین نره
 
تو رو خدا بگین نره٬ اگه بره٬ من حرفامو به کی بگم؟
 
آخه من هم عاشق شدم٬ داره میره ٬من چی بگم؟
 
آهای شبا ٬ستاره ها٬ ترانه ها٬ اگه بره٬ قشنگی ها رو میبره
 
آی آدما٬ مسافرا ٬پنجره های کوچه ها٬ تو رو خدا بگین نره
 
عاشق شدم ٬اون می دونه٬ واسه همین داره میره
 
اگه بره٬ کی تو شبام٬ شعرام رو از من می گیره؟
 
نرو ٬بمون٬ اگه کمم ٬عاشق شدم خیلی زیاد
 
یادش به خیر٬ چه زود گذشت ٬اون اولا یادت میاد؟
 
مترسکی غریب بودم ٬تنها بودم٬ ساکت و بی صدا بودم
 
قشنگ بودی٬ بچه بودم٬ از آدما جدا بودم
 
یه حرفی موند٬ توی دلم ٬بهت بگم ٬از روزی که گفتی میرم
 
خواستم بگم ٬دوستت دارم ٬دوستت دارم ٬دوستت دارم
 
نه خنده ها٬ نه گریه ها٬ نه اونهمه ترانه و گلایه ها
 
هیچی به یادت نمیاد٬ نه بوسه و نه کوچه و نه سایه ها
 
داره میره ٬تا دوباره٬ ساکن اون شبها بشم
 
تو باغ سرد لحظه هام٬ مترسکی تنها بشم
 
عمر منم با رفتنت ٬انگاری رو به آخره
 
منم می خوام عاشق بشم٬ تو رو خدا بگین نره
 
می خواد بره ٬تنها بره٬ تو فکر راه سفره
 
آی آدما ٬ستاره ها ٬مسافرا٬ تو رو خدا بگین نره

در این شبهای مهتابی
که از تو دورم و از خویشتن سیرم
تنفر دارم از خویش و کمی هم از تو دلگیرم
چنان دیوانگان سر بر در و دیوار می کوبم
چنان آوارگان در غربت احساس می میرم....
به امیدی که باز آیی...
به یاد گرمی آغوش جانبخشت
به یاد آن همه مهتاب شبهایی
که تا صبح سحر آندم که خورشید از کنار پرده توری
کمی آن دورتر کوه بلند پیر می آمد
نوازشگر و با گرمی خود بیدارمان می کرد
به یاد آن همه مهتاب شبها
به دور از چشم آدم های بد بیدار می ماندیم
و در گوش هم از احساس می خواندیم
اگر حتی در اوج نفی و رسوایی
بدون ترس و پروایی ز بد گویان
در این شبهای مهتابی من از گلبرگ ، از گلدان ، قناری هرچه که زیباست
دل سیرم!

تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست

وعهدهایی که کسی آنها را نبست

تقدیم به چشمهایی که در راه ماندند

و دل هایی که آنها را راندند.

به روي گونه تابيدي و رفتي
مرا با عشق سنجيدي و رفتي
تمام هستي ام نيلوفري بود
تو هستي مرا چيدي و رفتي
كنار اتظارت تا سحر گاه
شبي همپاي پيچك ها نشستم
تو از راه آمدي با ناز و آن وقت
تمناي مرا ديدي و رفتي
شبي از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم براي قصه ام سوخت
غم انگيزست توشيداييم را
به چشم خويش فهميدي و رفتي
چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست
ولي دل رابه چشمت هديه كردم
سر راهت كه مي رفتي تو آن را
به يك پروانه بخشيدي و رفتي
صدايت كردم از ژرفاي يك ياس

ولیکن یاس را چیدی و رفتی

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات

و از این غربت تلخ

که به اجبار به پایم بستند

می گریزم از شب

می گریزم از عشق

و تو ای پاک ترین خاطره ها
 

همه جا در پی تو می گردم...

کاش آن روز که تقديم تو شد همه ي هستي من 
 
مي سپردم که مواظب باشي جنس اين جام بلور است

 پر از عشق و غرور که چو بازيچه شود        

 مي شکند... مي شکند...مي شکند... مي شکند

یه نوشته ی دیگه از سحر :

و اینک آماده ام برای آخرین وداع،با کوله باری بر پشت که تمام زندگیم در آن خلاصه می شود ،کوله باری

 حاوی عشقی که در نطفه خفه شد اما یادگارش در تمام وجودم حک شد،خفه اش کردند آن حس زیبایی را که

داشت در قلبم آرام آرام جان می گرفت.

در کوله بارم که جستجو کنی می یابی احساس را،احساسی خالص که از عشق سرچشمه می گرفت و زمانی

در تمام رگ هایم جریان داشت،همراه قلبم می تپید اما...

به کدامین دیار سفر کرد؟!!

 چه زشتند آدمیان بدون احساس

 و احساس که رفت زندگی نیز باید برود اما...

اما می بینم آدمکان سنگی ای که روزگار سر می کنند،اما به چه حالی؟

وای بر این آدمکان و وای بر من که من نیز جزئی از آنان شده ام

...و با کوله باری که بر پشت دارم آماده ام برای وداع،وداع از هر آن چه بر من گذشت،وداع از روزگار

جافی که با دست چرکین خود روزگارم را آلود و...

وداع می گویم همه را اما...

اما افسوس هیچ کس بانگ بر نمی دارد وداع گو،زمان رفتن است

و من محکومم به این زندگی ننگین

لحظه ها را می شمارم و در انتظارم و در این انتظار بی پایان هر لحظه قرنی است که بر دوش هایم سنگینی

می کند و طعم تلخ خود را بر تمام وجودم می پراکند،طعم زهر آلود انتظار...

و هر لحظه تلخ تر می شوم...

ای آدمکان کدامین شما می داند چه هنگام می آید زمانی که دنیایتان شیرین تر از اینک شود؟

وداع... چه واژه آشنا اما دست نیافتنی ایست

می گویند بهار وقتی می آید که بنفشه سر از بستر خاک بردارد و عطر آن کوچه باغهای شعر را پر کند ، اما من می گویم بهار وقتی می آید که هیچ چشمی بارانی نباشد و هیچ لبی از غم دوری لرزان نگردد بهاران وقتی می آید که خزان گلبوته های مهر را به یغما و تاراج نبرده باشد آری … در آن زمان است که لبها لبریز از عشق و صفا و عاطفه می گردند بهار در راه است پس بیائید زندگی را از بهار لبریز کنیم و همدیگر را تا سرحد مرگ دوست داشته باشیم .

 به چشم من نگاه نكن ، دوباره گريت مي گيره

عاشقانه ترين نگاهم را روي قايقي از باد نشانــــدم و پارو زنان سوي تو فرستادم
وقتي به ساحل نگاهت رسيـــــــد تو چشمانت را
بستي و قايقم غرق شد.

 ( درسته طولانیه ولی قشنگه بخونیدش ضرر نداره . نظر یادتون نره )

اشکام دیگه بهم امان نمیدن اما باید شروع کنم،باید شروع کنم چون از پایان می ترسم و نمی دونم وقتی این نوشته تموم شه ترسی که از تنهایی تمام وجودمو تسخیر کرده این دفعه چه جوری می خواد منو در آغوش بگیره،آروم آروم از روحم خودشو بالا بکشه تا همه وجودمو تسخیر کنه و اون وقته که می شم تاریکی مطلق همون طور که همیشه بودم نا مرئی می شم و اما این دفعه در پأس نامرئی بودن نابود می شم،نابود تا دیگه این وجود زشت و سیاه و تاریک با بودنش عاشق یه دل پاک و روشن و سنگی نشه تا دیکه چنگ وجودم دامن هیچ بنی بشری رو تسخیر نکنه...

دوباره هجوم وحشیانه خاطرات،دوباره با هر خاطره مغزم بمببارون میشه!هر کدومشون مثل یه بمب می خورن به مغزم و بوووووم  

منفجر می شن.چقدر دلم می خواست با منفجر شدن هر بمب مغز منم منفجر می شد اما مثل اینکه محکومم به رنج کشیدن باید بمونم و تموم این سختیارو تجربه کنم آخه من خودم خواستم زندگیمو بر پایه احساسات بنا کنم،خودم خواستم خلاف جهت آب شنا کنم و حالا باید بمونم و عذاب بکشم باید بمونم و تاوان اشتباهمو پس بدم این یه قانونه که هرکی اشتباهی می کنه باید بمونه و نتیجه اشتباهشو ببینه اما هر کس با مرتکب شدن اشتباه،با شکست خوردن قوی می شه، دوباره بلند میشه و این دفعه محکم تر از قبل به راهش ادامه می ده اما

 من...

اما من با هر اشتباهم باعث می شم تا یه گوشه از این قلب ترک خورده بشکنه،کم کم ریز ریز می شم!!یه هسته بزرگ هلو گیر کرده تو گلوم و راه نفسمو بسته انگار همه دنیا دست به دست هم دادن تا منو متوجه اشتباهم بکنن اما....

من خیلی وقته متوجه اشتباهم شدم اما دیگه واسم قدرتی نمونده که برگردم و خلاف جهت آب شنا کنم،شدم یه مرده متحرک که برای شادی دیگران می خنده،برای ناراحتی بقیه گریه می کنه اما در اصل با هر قطره اشکش به حال خودش زار می زنه،به حال خودش که مدت هاست دیگه مرده،داشتم می گفتم با هر اشتباه یه گوشه از قلب ترک خوردم می شکنه و من نمی دونم یه شیشه چقدر می تونه ریز ریز بشه؟!!خدایا چقدر تا پودر شدنم مونده؟

من از اول برای زندگیم یه سری مبنا انتخاب کردم،یه سری مبنا که از هر دیدگاهی که بررسیش کردم درست بود،از دیدگاه خودم!زندگیمو بر پایه احساسات بنا کردم چون همیشه بدم می اومد از این دنیای سرد و خشک آدما،دوست نداشتم مثل یه سنگ بی تفاوت باشم نمی خواستم زندگی کنم می خواستم زندگی رو احساس کنم،زنده بودنو با تمام وجودم.اینجوری بود که شدم یه موجود احساساتی

و تازه اون موقع بود که فهمیدم موجود احساساتی زندگی رو احساس نمی کنه،درد و احساس می کنه،رنجو احساس می کنه و نه فقط دردای خودشو،چون من یه موجود بی درد بودم اما...

آخ چقدر تعریف کردنش سخته،دلم نمی خواد دوباره بگم چون دوباره همه روحس می کنم اما باید گفت نمی خوام کس دیگه ای هم خودشو اینجوری محکوم به زنده بودن بکنه.آهان اینجا بودم اما...،اما درد همه آدما درد خودمم بود،با تمام وجودم،از ته قلبم دردها رو حس کردم و فهمیدم  رنج کشیدن یعنی چی!همیشه یه سنگ صبور بودم،همیشه یه تکیه گاه بودم واسه هر آدم خسته ای که تو این مسیر زندگی دلش خواست یه چند وقتی بمونه و استراحت کنه،هر رهگذری که تو مسیر زندگی می ایستاد تا تو سایه وجودم خستگیشو در کنه،با تمام کوچیکیم،از تمام وجودم براش مایه می ذاشتم،همیشه خودمو فراموش می کردم ومی شدم یه آدم که اون رهگذرسرشو بذاره رو شونم و آروم گریه کنه،بغض هاشو خالی کنه و من وقتی به گریه هاش گوش می دادم گریم می گرفت هنوزم در عجبم از گردش این روزگار،عاقبت این رهگذر قصه ما،از غصه ها فارغ می شد و دوباره راه می افتاد دنبال زندگیش،چقدر اون لحظه خوشحال می شدم،چقدر شاد می شدم از اینکه می دیدم تونستم با بودنم باعث تسکین یه درد بشم،اما اینا همه آرامش قبل از طوفان بود،تازه وقتی اون رهگذر می رفت می فهمیدم وای!وای خدای من چقدر تنهام اون موقع بود که دلم می خواست منم به یکی تکیه کنم،تو آغوش یه نفر احساس آرامش کنم اما...اما هیچ کس نبود،تازه اینجا بود که فهمیدم اشتباهم چی بود!مبنای من از نظر خودم درست بود اما به این فکر نکرده بودم که هیچ وقت نمی شه خلاف جهت آب شنا کرد.مبنای منم مخالف همه مبناها بود.آخ خدا چقدر وحشتناکه بعد از یه عمر اینجوری زندگی کردن،تازه بفهمی اشتباهت کجا بوده.چقدر می ترسم،چقدر همه جا برام تاریکه،دلم یه سرپناه می خواد،توی تاریکی وجودم بیهوده دنبال گرمای دستای یه نفر می گردم اما می دونم این گشتنم پوچه،می دونم توی این تاریکی هیچی نیست جز شبه افکار من،پوچ پوچ مثل تمام زندگیم و من محکومم به طی این مسیر،این مسیر مرگبار خفقان آور.تازه می فهمم که تا حالا زندگی رو احساس نکردم،می فهمم راهی که انتخاب کرده بودم یه بیراهه بوده و ...وای خدای من

نمی دونم...نمی دونم شاید تو مسیر زندگیه منم همیشه یه تکیه گاه بوده همیشه به یکی تیکه کردم اما خودم هیچ وقت بودنشو نفهمیدم همون طور که هیچکی،هیچ کدوم از اون رهگذرها بودن منو نفهمیدن و ترکم کردن...و من با رفتنشون آروم ترک برداشتم،و می ترسم از اینکه منم ناخواسته باعث شده باشم دل شیشه ای یکی با رفتنم ترک برداشته باشه،خدایا چه قانون وهم انگیزی که دلای شیشه ای بر عکس    شیشه هابا شکستنشون هیچکی رو متوجه خودشون نمی کنن...